APK bij Abbey's Corner (18 maart 2007)

Gisteren was het bij Abbey's Corner APK dag. Nou dat hebben we geweten. O, wat APK betekent? Da's toch duidelijk. Alle Puppen Kuizen, oftewel allemaal in bad, krulspelden in, wassen en watergolven, nieuwe permanentjes, hier en daar een cremetje en borstelen, borstelen, borstelen, borstelen ...... en nog eens borstelen.

Vrouwtje 10 had het schijnbaar op haar heupen want eerst moest Abbey er aan geloven. Nou die is natuurlijk kortharig, dus we dachten, da's zo gebeurd. Wat denk je anderhalf uur (!) in de poetskamer. Ze was bekaf (Abbey dus), maar ze zag er uit om door een ringetje te halen. Ze was geborsteld, gepoetst, voetjes bijgeknipt, neushaartjes verwijderd, ook die uit haar oren, maar dat konden wij natuurlijk niet zien en er was een klein stukje van haar staarthaartjes geknipt. Ik moet als rasechte journalist beamen dat het inderdaad een keurige verschijning was.

Toen was ik aan de beurt. Nah, dat zou dus een fluitje van een cent worden (....dacht ik). Man, man, man, ik heb twee uur op de martelbank gelegen. Alle klitten werden verwijderd, zelfs mijn gekweekte viltlapjes onder mijn okseltjes moesten er aan geloven. Dan weer op mijn linkerzij, dan weer rechts. Even staan, weer liggen, nog even staan. Het bleef maar doorgaan en de stapel verwijderde haartjes werd steeds groter. Af en toe heb ik even in de spiegel gekeken of er nog wel wat op mijn huidje bleef zitten, maar het zag er gelukkig nog steeds goed uit (al zeg ik hetzelf). Eindelijk waren we klaar en kreeg ik nieuwe striksels in, die heb ik weer echt nodig, want mijn kuif begint alweer showlengte te krijgen. En tja zonder striksels zie je dan nada, noppes, nihilus en dat heeft al tot de nodige builen geleid. Gelukkig mocht ik weer lekker in de kamer struinen, maar ik was zo moe dat ik op de bank naast Abbey ben gaan liggen, die al diep lag te ronken.

De volgende in de rij was Patsy, die nog een vruchteloze poging deed te ontsnappen via de achterdeur. Maar helaas ook zij was het haasje (?,!). Dat was trouwens wel heel grappig. Ze ging naar beneden als ragebol, je kon d'r oogjes niet zien en al haar haartjes stonden wild omhoog. Toen ze terugkwam was ze gewoon een plaatje. Vrouwtje had zich helemaal uitgeleefd op Pats. Ze had weer mooie witte sokjes, strikjes weer keurig in (hoe lang, Pats is kampioen strikjeskwijtraken!), vachtje helemaal uitgeborsteld en ze leek wel zo uit een hondenmodeboek gelopen.

Sumi zat nietsvermoedend een konijn uit elkaar te trekken (of was het een hert, 't zag er nu al onherkenbaar uit) en werd pardoes in haar nekvelletje gegrepen. Ze keek ons met grote schrikogen aan, wat nu, zag je haar denken. Maar ook zij werd zonder pardon ontvoerd naar de poetsafdeling. En toen die terugkwam. Man.... we waren er stil van. Wat een mooie meid is dat zeg. Wauw. Het is dat ze een dochter is van m'n zus, want anders ...... (o, eeh, sorry, dat is natuurlijk niet journalistiek verantwoord, hum hum). We noemen haar altijd plagend miss Hips omdat ze een behoorlijke derriere heeft, maar ze weet wel hoe ze er mee moet schudden hoor. Dat wordt nog wat in showland. Het is maar goed dat wij jongens niet gelijk met die meiden hoeven te lopen, want dan kwam er niets meer van showen terecht.

En toen was hare majesteit aan de beurt. Tja die was natuurlijk net naar show geweest en had het idee dat ze niet hoefde. Hahahaha, lekker puh, dus wel. Ze werd eerst helemaal in bad gestopt, twee keer gewassen en toen kreeg ze een hele lading van iets wat heel lekker rook (volgens vrouwtje dan) over d'r heen. Daarna ging vrouwtje haar droogblazen en toen dat was gebeurd, leek het wel of ze geexplodeerd was. Haar bos haar leek wel honderd keer zo groot, ja echt. Ze leek ineens een hele grote hond. Dat was zo grappig en toen ze even rond mocht rennen tussen ons, fladderden alle haren alle kanten aan. Vrouwtje heeft er toen denk ik heel zwaar water op gedaan, want even later hing het weer gewoon naar beneden en kreeg ook Roos haar strikseltjes in.

Eindelijk ging vrouwtje 10 zitten en zei: "zo, dat varkentje hebben we weer gewassen", snap jij er nu nog iets van. Ze is de hele dag bezig geweest met ons en dan zegt ze dat ze een varkentje heeft gewassen. Lekker zo'n baasje, die niet eens weet dat ze hondjes heeft. Ik ben gelijk voor haar gaan zitten en heb haar flink aangekeken. Gelukkig zei ze toen tegen mij dat ik een hele lieve hond was (ok, ze zei hondje, maar dat vergeef ik haar wel). Dus van mij weet ze in ieder geval dat ik geen varkentje ben.

zoals u ziet, een duidelijk verschil hoor tussen een varkentje en ons

Zo, dat was het weer even voor deze keer. Gelukkig heeft vrouwtje niet vaak van dit soort buien, dus voorlopig kunnen we ons weer lekker warrig maken, klitten kweken, vilt laten groeien en modder absorberen.

Met de allerliefste groeten en een poot van 

uw schoongepoetse Barrey 

Abbey's Drama (of was het nou Abbey als Dramaqueen?)

1 maart 2007

Van onze speciale verslaggever (ahum, ikke dus):

Na een bezoek aan de schoonheidssalon, waar de jongedame Abbey een kappers behandeling onderging, is zij hevig bloedend met gillende sirene afgevoerd naar het dichtstbijzijnde honden hospitaal, alwaar geconstateerd werd dat zij een slagaderlijke bloeding had opgelopen aan haar achterpootje.

Voor haar leven werd gevreesd, maar dankzij kordaat optreden van de zeer geleerde assistente werd met een voor deze actie aangesleepte soldeerbout erger leed voorkomen.

het zwaargewonde slachtoffer

"yours truly vond het allemaal errug aanstellerig, maar dat heb je met die meiden wel vaker hoor"

Na deze geslaagde operatie kon het enigszins aangeslagen gezin de thuistocht aanvaarden, alwaar Abbey de rest van de avond tijd had om bij te komen van dit vreselijke avontuur.

Toen er aan de avond een einde kwam en er toch nog een avondwandeling moest volgen, bleek het gezin de situatie verkeerd ingeschat te hebben. Het aangebrachte roze "gipsverband" bleek helemaal niet een gewoon verband te zijn, maar een echte aanvoerdersband, waarmee Abbey het recht had vooraan te lopen en leiding te geven aan het gehele kennel.

Een poot van uw Barrey

De belevenissen van Sumi (natuurlijk getypt door Barrey, want die kleine pootjes van Sumi, tja...)

28-02-2007

Vanavond was ik voor de eerste keer naar ringtraining. Gaaf joh. Ik werd helemaal in m'n uppie door vrouwtje meegenomen naar beneden en mocht in de auto. Ik was wel benieuwd want ik ga 's avonds nooit alleen mee, eigenlijk nooit. We gaan altijd met z'n allen!

We gingen naar heer Hugo Waard, ik ken die man niet, maar het schijnt dat je daar heel goed leert hoe je op de grote shows moet lopen enzo. Toen we er aan kwamen waren er al een paar hondjes. Sommigen gelukkig net zo nenuwachtig als ik, maar dat ging al gauw over toen ik mocht gaan lopen. Eerst in een rondje door de zaal en toen in een driehoekje (dat is datzelfde rondje, maar dan stiekum afsnijden hoor). En toen heen en weer lopen en pardoes voor de juf stilstaan en dan heel mooi blijven staan. Nou dat lopen........, dat gaat heus goed. Vrouwtje 10 was heel tevreden want ik kreeg mooi iedere keer een kluifje in mijn snuffie gestopt. Alleen dat stilstaan [zucht], dat lukt nog niet zo goed. Weet je voor en achter en opzij zijn zulke leuke dingen te bekijken en er staan ook zulke leuke andere hondjes, dan blijf je toch niet domweg voor je uitkijken? Toch?

De juf (ik dacht dat we les zouden hebben van heer Hugo Waard, maar die kon zeker niet) zei dat ik met mijn teentjes op de rand van het tafeltje moest staan. Nou dan heb zij zeker nog nooit gezien hoe diep dat wel niet is. Ik vind dat maar niks. Nee, gewoon in het midden en dan met vrouwtjes hand tegen m'n staartje, dan kan ik ook niet aan de achterkant ervan af vallen. 

Na een heleboel keren oefenen werd er ineens een hele grote kar in het midden van de zaal gezet. En weet je, als je daar langs liep dan kon je jezelf zien. Net als bij ons in de takeltrap dan staat er altijd net zo'n hondje als ik en die doet mij de hele tijd na. Het helpt niet als je tegen hem blaft, hij gaat niet weg. Dus dat heb ik maar opgegeven, nu kijk ik hem gewoon lekker niet aan en vrouwtje vond dat heel goed van me. Daarna gingen we nog oefenen met herrie maken. Iedereen moest lopen en dan ineens stilstaan en dan gingen alle baasjes heel hard met hun voorpootjes tegen elkaar slaan. Een HERRIE joh. De eerste keer schoot ik pardoes onder de tafel, maar de tweede keer had ik het al door. Ha, mij fop je niet hoor, ik ben een hele slimme Lhasa meid.

Gelukkig mochten we daarna stoppen want ik was moe joh, ongeloofelijk. Buiten regende het heel hard en het woeide ook, dus mocht ik lekker in vrouwtjes jas naar de auto en werd gezellig op de achterbank gezet. Het was een hele belevenis hoor zo'n ringtraining en thuis was ik blij dat ik even een tukje mocht doen.

Volgende week weer, want ik ga net zo lang oefenen tot ik wereldkampioen ringtraining ben (of bestaat dat niet?).

Doehoei,  Sumi

Hallo allemaal, daar ben ik weer. Tja het heeft even geduurd, maar dat had ik een goeie reden voor hoor. Na mijn laatste show in België was ik een beetje moe. Mijn haren waren dof geworden van alle dingen die er waren gebeurd en ik wilde wel eens wat anders. Het is ook niet makkelijk hoor om als enige echte kerel tussen allemaal van die snibbige teefjes rond te hobbelen. En af en toe joh, dan doen ze echt alles om je de kop gek te maken, ze ruiken naar Apso nr. 5, mijn favoriete geurtje, draaien de hele tijd met hun billen in het rond en als je dan denkt: "Wauw, dit wordt Actie", dan krijg je van vrouwtje 10 een tik op je neus en wordt je bruut achter een traphekje gedeponeerd. Niets helpt dan; niet zachtjes huilen, niet krabben, helemaal niets. Als klap op de vuurpijl moet je dan ook nog in je uppie mee naar buiten, niet gezellig met z'n allen de buurt op zijn kop zetten. Nee, 't was afzien.

Dus ik heb een verzoek ingediend om voorlopig maar eens een poosje niet te showen en dat mocht van 't vrouwtje. Ze ging wel showen met één van de kleintjes. Dus ik lekker opgelucht. Maar wat denk je. In plaats van me gewoon lekker met rust te laten werd ik pontificaal ingeschreven om naar school te gaan. Moest ik ineens gehoorzaam worden, nou er is heus niks mis met mijn oren, maar dat je daar voor naar school moet, dat snap ik niet. Erger nog ik mocht geneens mijn eigen lange jasje aanhouden. Nee hoor, hups de schaar erin.

Nou kan je je voorstellen dat ik toen echt niet meer op het internet kon verschijnen. Ik liep bijna in mijn blote kont zeg, en koud man, dat wil je niet weten. Als ze dit soort fratsen nu uithalen als het zonnetje schijnt, maar nee hoor, vlak voor de barre winter moest ik er aan geloven. Als ik er aan terug denk, krijg ik nog de koude rillingen, brrrr. Ik heb echt geprobeerd wat ik kon om het te vermijden. Steeds als vrouwtje even niet keek, sprong ik zo van het tafeltje af en als ze wilde knippen, draaide ik me lekker om. Misschien dat het kapseltje daarom ook wel niet helemaal goed gelukt was, maar ik weet één ding wel. Als ik ooit weer een schaar zie, emigreer ik. Nu is het allemaal al weer een beetje bijgegroeid en vrouwtje heeft gezegd dat het nu weer lekker lang mag worden, pfffff een hele opluchting.

Die school dan. Vlak na de winter, het was nog steeds heel vroeg donker, gingen we op een ochtend al heel vroeg op. Ik werd apart gehouden en kreeg geen ontbijt (stiekum heb ik wel wat gesnaaid bij baasje, maar dat had vrouwtje lekker te laat door). Toen iedereen verder lekker lag uit te buiken werd ik aan een hele nieuwe riem vastgemaakt en mocht ik mee in de auto. Ik snapte er niks van. Onbeborsteld, geen strikjes in (tja niet dat DAT nou nodig was, maar goed) en ik hoefde ook niet in de bench. Ik mocht gewoon natte voeten krijgen op het gras en toen hup achter in de auto. Nou ben ik daar al heel goed in, ik ga gelijk netjes schuin achter vrouwtje liggen, want dan kan ik haar goed zien en ingrijpen als ze het niet goed doet. We hoefden niet zo lang te rijden, want net toen ik dacht dat ik nog wel een tukje zou kunnen doen, stond de auto stil en gingen we eruit. Tjonge, jonge wat een kabaal was het daar. En het was nat, het regende en ik stond al gauw tot over mijn enkels in het water. Waar was die school nou waar ze het over hadden, ik wilde naar binnen, ik had het koud.

Tot mijn grote schrik zette vrouwtje een hoed op, deed haar jas extra hoog dicht en stopte haar voorpootjes in een soort sokjes en we liepen over een groot veld naar een hele groep andere hondjes toe. Toen we dichter bij kwamen waren het helemaal geen hondjes, maar HONDEN en die stonden allemaal als idioten naar me te blehren. Ik keek eens omhoog naar vrouwtje 10, wat was de bedoeling hiervan? Na een klein tijdje (die groten stond nog steeds bijna allemaal te schreeuwen naar me), kwam er iemand aanlopen zonder zo'n lawaaimaker. Alle baasjes gingen in een grote kring staan, brulboei naast hen. Domme honden hoor, die gingen allemaal met hun blote billen in het water zitten. Nou ik dus niet, ik kroop heel dicht tegen vrouwtje aan en ging precies op haar schoenen zitten. Niks niet in dat kouwe water, ben je gek, straks loop ik nog een griepje op. Die zonder hond liep rondjes langs ons allemaal en kwam ons even begroeten, ik dacht, dat is nog eens aardig en wilde haar ook even begroeten door netjes met twee pootjes tegen haar op te gaan staan. Kreeg ik gelijk een ruk aan het riempje; mocht niet. Wat een onbehoorlijk gedoe, je groet toch iemand netjes? Nou dan niet hoor. Ik ben gewoon met m'n rug naar haar toe gaan staan.Om de beurt moesten we toen allemaal een stukje lopen naast het vrouwtje en allerlei oefeningen doen. Wel leuk hoor al die stukjes heen en weer lopen. Iedereen was druk bezig, maar ik denk dat die grote honden gewoon niet zo slim zijn want die bleven maar de verkeerde kant aan lopen of hingen in de touwen. Ik natuurlijk niet. Als vrouwtje zegt "kom mee" dan loop ik gewoon netjes naast haar mee, logisch toch, daarvoor hoef ik echt niet naar school. Na een half uurtje loopoefeningen had ik het wel gehad. Ik was helemaal nat geworden en vond het nou niet echt mooi weer. Het regende en het waaide en al mijn haren waren doorweekt. Ineens zegt die vrouw dat we allemaal netjes moesten gaan zitten en dan liggen en dat we moesten blijven liggen. Ik keek vrouwtje eens aan en vrouwtje keek mij eens aan en op het zelfde moment dat ik het dacht zei zij: "dat doen we niet hoor Barrey", veels te nat. Op dat moment was ik zooo blij dat vrouwtje 10 me begreep, dat ik pardoes opsprong en zo in haar armen ben gesprongen. Vrouwtje viel bijna, maar gelukkig ging het goed anders waren we allebei nat geworden. We zijn lekker naar huis gegaan. In de auto hebben we samen op de achterbank gezeten en heeft vrouwtje me helemaal in een een dekentje gerold om me droog te maken en toen mocht ik in haar jas liggen om weer warm te worden. Ik snap het heus nu wel hoor dat mensenkinderen niet naar school willen, veels te nat. We zijn nog een paar keer heen geweest, maar het bleef alle weken regenen en steeds weer wilden ze dat ik in het natte gras ging liggen, het was nu zelfs zo erg nat dat er hele plassen, wat zeg ik, hele vijvers, op het veld lagen. Ik heb vrouwtje beloofd dat ik heel gehoorzaam zal zijn (dat is gewoon luisteren en als het je uitkomt netjes doen wat er gevraagd wordt en anders gewoon onder de tafel kruipen) dan hoef ik tenminste niet meer naar school.

Tot gauw,

Barrey