Strandavonturen van "de bende van 5"

Mag ik u even voorstellen: de bende van 5. Deze bende, ook wel roedel genaamd, bestaat uit (in spreektaal, want daar luisteren ze soms naar) Ep, Ber, Pets, Roos en Soem. Vijf Lhasa Apsos die de buurt, de stad, het park en als het even kan het strand proberen onveilig te maken en... het lukt ze verdraaid nog aan toe ook telkens weer. En toch kan niemand boos op ze worden, is iedereen steeds weer vertederd als ze als jojo’s tegen je op proberen te springen om toch vooral maar te laten zien (en voelen) hoe lief ze zijn.

Vijf, een bijna magisch getal. Altijd worden er groepjes gevormd, nooit is de stand gelijk. En ik als “baas” van dit illustere gezelschap denk soms wel eens: “waar is de uitknop, waar haal je de batterijtjes uit die wolbalen”, om vervolgens in de lach te schieten als er weer eentje aan zijn of haar oor door één van de anderen door de kamer wordt gesleept. Maar juist doordat dit groepje zo’n tomeloze energie heeft is het prachtig om met ze naar het park te gaan en helemaal super is het om naar het strand te gaan.

Zo ook een paar weken geleden, de dag waarop dit avontuur plaatsvond. Het was prachtig weer. Nog voor 09.00 uur scheen de zon al en dan is het nog lekker rustig op ons strand. Dus hup de hele meute in de auto, “nee jongens, achter het netje blijven, niet op de hoedenplank, kom op ga nou eens van je “zusje”af, we zijn er zo”. Natuurlijk rijd ik veels te langzaam naar de zin van de dames, Ber ligt rustig, die maakt zich nergens druk om. De dames wel, al bij de tweede bocht in de weg weten ze naadloos waar we naar toe gaan en om het hardst willen ze mij dat mededelen, zodat ik uit pure wanhoop de radio maar aan doe en keihard mee ga zingen. Waarschijnlijk omdat ik helemaal niet kan zingen, houden ze ineens op en wordt het rustig achter in de auto, de volumeknop kan weer op “normaal”. Binnen het kwartier komen we aan op een nog verlaten parkeerplaats, hetgeen mij een zucht van verlichting doet slaken. Want, heb je wel eens geprobeerd vijf knettergestoorde Lhasa Apsos die precies weten wat ze willen en waar ze naar toe willen, rustig uit de auto te krijgen, netje aan de riem enzo, zodat ze pas op het strand losgelaten kunnen worden? Juist. Mijn taktiek is dan ook simpel, zelf uit de auto stappen. Auto op slot en “net doen alsof ik wegga”. Binnen 10 seconden zitten ze dan alle 5 braaf in gelid op de achterbank, want dat kan toch niet zo zijn dat vrouwtje juist hier, op deze geweldige plek, hen, de allerliefste Lhasas van de hele wereld, achterlaat.

Na deze tactische actie komen we heelhuids aan op het strand en check ik altijd eerst links en rechts wat er nog meer op het strand is, maar het was nog helemaal leeg. Tot aan de pier misschien 2 of 3 mensen en aan de andere kant tot zover als ik kan zien niks, nada, noppes. Dus de riemen kunnen los. En wat er dan gebeurt is ongelooflijk.

Als een pijl uit een boog schieten vijf Lhasas met een kilometertje of 50 per uur (ik overdrijf graag) weg, eerst richting Den Helder, wind in de rug en scheuren. Ep voorop, gevolgd door Soem en Roos en Pets, Ber volgt op bescheiden afstand, of wacht... hij haalt in. Maar wat nu, een uitwijkmanouvre van Roos, Ber knalt er vol op Roos rolt om vier keer, vijf keer. Bij de zesde buiteling kan ze nog net de staart van Ber te pakken krijgen die daarom vol in de remmen gaat. Dit alles gaat volledig voorbij aan Ep die toch zeker al halverwege Den Helder is (nou ja toch zeker 200 meter verder hoor). Dan besluit ik mijn zelfgeleerde fluitsignaal te laten horen. Als één “man” keert de groep om daarbij prachtige bochten makend, op twee pootjes half glijdend, rollend en krabbelend mijn richting op snellend. Bang dat ze mij omver zullen lopen hoef ik niet te zijn. Het lijkt alsof er een magnetisch veld om mij heen hangt waar ze naadloos omheen zeilen. Alleen Roos komt even een aai halen, maar schiet dan ook weer razendsnel weg. Achter Ber aan, want ze heeft nog een appeltje met hem te schillen.

Onderwijl zijn Ep en Soem samen bezig met de “hoe krijgen we Pets gek” show. Steeds sneller rennen ze rondjes waarbij ze heel sneaky steeds iets dichter in de buurt van de zee komen. Uiteindelijk is het zover. Ep en Soem rennen recht op de zee af en maken vlak voordat ze erin rennen twee haarscherpe bocht naar links. Pets is niet zo heel wendbaar, of wellicht veel te geconcentreerd aan het rennen en ja hoor. Een grote plons en Pets duikt de golven in. In gedachten hoor ik Ep en Soem gieren van de lach, maar die zijn allang bezig om Pets koppie onder te krijgen.

Het hele gezelschap is ondertussen in het water aangekomen. Het is het pierebadje, maar voor een Lhasa is dat algauw water tot aan de nek. En voor kleintjes zoals Roos en Pets is dat inderdaad koppie onder. Wat je dan te zien krijgt is echt met geen pen te beschrijven. De prachtige wolbollen die vanmorgen vroeg achter in de auto zaten zijn als bij toverslag omgevormd in kleddernatte druipende slierterige ... tja waar lijken ze eigenlijk nog op. Een vrolijk geschud op het strand is het gevolg. Ik heb alleen nog steeds niet begrepen waarom dat schudden nu altijd binnen een straal van 2 meter om mij heen moet gebeuren. Het magnetisch veld dat eerder sterk om mij heen hing is plotsklaps verdwenen en binnen een mum van tijd ben ik net zo nat als de vijf  “zee”-honden. Voor Ep is het nog niet genoeg. Die heeft echt plannen om binnenkort solo naar Engeland te gaan. Haar trainingskamp bestaat uit een paar meter de zee in, blaffen naar de golven, een vreemdsoortige bocht maken en dan weer terugzwemmen. Zo gauw ze bodem voelt, maakt ze hele rare sprongen die haar soms boven het water doen uitkomen. Nadat ze uitgebreid heeft geschudt en in het zand heeft gerold begint het weer opnieuwe, twee ferme sprongen, stukje zwemmen, draaien, springen, en weer schudden. En nee, dit stopt niet. Ik heb wel eens een half uur aan de duinrand gezeten. Wachtend tot het hare majesteit beliefde mee te komen naar de auto. Probeer je haar dan te pakken, dan springt ze gewoon de zee in en draait zich om waar zij nog net kan staan en kijkt je aan alsof ze wil zeggen: “als je me willen hebben, kom je me maar halen” (Ep heeft een gehoorzaamheidstraining gedaan en is met vlag en wimpel geslaagd!).

kom me maar halen

Het was ondertussen wat later geworden en om te zorgen dat we niet koud werden (correctie, dat ik niet koud werd), heb ik er maar flink te pas in gehouden en werd ik gevolgd of vooruitgegaan door vijf Lhasas die er nu uitzagen alsof ze net een vers permanentje hadden gehaald die nog niet door was gekamd. Gelukkig scheen de zon en mijn broek begon zowaar weer droge plekken te vertonen. Ineens stonden de monstertjes stil, neus dicht bij de grond, zeer geinteresseerd gebogen over iets dat ik van die afstand nog niet kon zien, maar gezien de opperste concentratie van het vijftal kon het niet veel goeds betekenen.

mmm, interessant

Ik verhoogde het tempo om zo snel mogelijk in de buurt te komen, maar ..... te laat. De dames hadden eerbiedig enige stappen terug gedaan om zo Ber de kans te geven om als eerste de eer te hebben “heerlijk” rond te kroelen in iets. Aaaarrrghhh!! De viespeuk, de smeerpijp en nog meer van dit soort krachttermen gingen er door me heen. Net toen ik dichtbij genoeg was om verbaal van me te laten horen, was het de beurt aan Ep die deze eer deelde met Pets. Soem en Roos gingen alvast dicht in de buurt “droogoefenen” door gewoon in het zand te gaan kroelen, maar ze kwamen toch ook gevaarlijk dicht in de buurt van wat ik nu kon identificeren als een voor hen fijne dode stinkende vis. Wat ik toen heb uitgekraamd zullen we hier maar niet herhalen, maar ’t was niet veel moois dat kan ik je wel vertellen. Een goedgemikte hand zand, alle vijf de koppies keken heel even op en ik kon de vis snel een keurige begravenis geven. De verontwaardiging droop van de stinkdieren af. “Hup, de zee in met jullie”, bracht ik nog net serieus uit. Inwendig kon ik ze alleen maar gelijk geven. Wat gaat er nu boven een heerlijke stinkende vis om in te rollen. Tuurlijk, ik probeer “honds” mee te denken en bovendien als ze in zee zijn geweest gaan ze toch daarna onder de douche om het zoute water uit te spoelen.

De wandeling ging nu weer richting de strandopgang, maar nu wat meer richting de duinen, zodat de in zee gespoelde knuffelberen nog wat konden drogen voor ze de auto in gingen. Nou.... dat was dus een volledig fout plan, want wie lopen er nog meer iets van zee af op het strand heen en weer te rennen.... juist: paarden. En wat laten die hier en daar achter? Juist. En wat kun je daar mee doen, behalve proberen “het” op te eten..... inderdaad. Alsof een dode vis nog niet genoeg was geweest, ging wederom Ber heerlijk in een paar verse paardevijgen liggen rollen. Gelukkig was ik nu dichter in de buurt en kon ik vermijden dat de bende pogingen tot een extra snack deed, want dat is vanwege alles wat er in zit gewoon niet goed voor ze, maar dat weten ze zelf niet. Maar Ber, die stonk, dat wil je niet geloven en er stonden allemaal stukjes stro rechtop in zijn anders zo voorbeeldige jasje. En toen ik nog eens goed keek, meende ik een stralende glimlach op dat smoeltje te zien. Zo kon hij natuurlijk niet mee in de auto, maar de rest was droog en redelijk schoon. Ik besloot om iedereen vervroegd aan de riem te doen. Toen iedereen z’n riempje weer om had zijn we weer richting de zee gelopen. Daar heb ik alle honden laten liggen en heb Ber bij kop en kont gepakt en hem pardoes in het kikkerbadje gegooid. “Ga jij je nog maar een keer wassen”!. Tuurlijk de rest was wel wat jaloers, de riemen stond redelijk strak, maar uiteindelijk konden we met z’n allen de auto in en hoefden de ramen niet open om te overleven.

Thuis ben ik gauw naar boven gerend, heb de badkamer leeggeruimd en heb de hele bende in één keer naar binnen gehaald. Met een paar gieters shampoo en water en een hele stapel handdoeken roken alle viervoetertje binnen een half uur niet meer naar dode vis of paardevijgen en was het halve strand via het afvoerputje weer op weg terug naar waar het vandaan kwam. Omdat twee van de vijf snuiters ook nog volledig in vacht zijn omdat ze buiten deze capriolen ook nog af en toe op show verschijnen duurde het nog een paar uurtjes voordat alle kapsels weer in orde waren. En toen we ’s middags om 4 uur een rondje liepen, zei een buurman nog: “wat zien jouw hondjes er toch altijd mooi en netjes uit”. Hij had ons die ochtend eens moeten zien...