Mijn "15 minutes of fame"

Dag lieve kijkbuiskinderen, ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Borrimoor Abbey, in het dagelijks leven gewoon Abbey of Epje zoals men hier liefkozend zegt. Van beroep ben ik huishond en ik woon al bijna zes jaar bij mijn baasjes. Of eigenlijk, ik vind het goed dat zij in dit huis wonen, ze zorgen goed voor me en alleen is ook maar alleen (knipoogje!).

Mijn "broertje" en "zusje" gaan heel vaak met vrouwtje een dagje weg. Soms komen ze dan thuis met allerlei leuke dingen, van die glimbekers, strikjes of mooie diploma's en ik wilde wel eens weten waar dat dan toch vandaan komt. Dus op een mooie dag heb ik vrouwtje vakkundig uitgelegd dat ik mee wilde door gewoon voor de deur te gaan liggen toen ze weer eens wegging met dat kleine spul. Nou dat heb ik geweten. "Goed", zei het vrouwtje, "de volgende clubmatch, doe jij ook mee". Spannend joh., ik heb me de hele week goed gedragen, netjes om plassen heen gelopen, niet gestoeid en me keurig laten borstelen. Nou heb ik niet zo'n hele lange vacht, want ik ben namelijk Noordzee zwemkampioen en dan is het makkelijker om een kort jasje te hebben, maar goed. Toen uiteindelijk mijn jasje enigszins op lengte was heeft vrouwtje mij ingeschreven voor een clubmatch. Ze zei nog dat als we nog even wachtten dat ik wel mee kan doen met de veteranen, nou ja zeg wat denkt ze wel. Ze is zelf een veteraan hoor als je haar af en toe hoor steunen en zuchten.

Op 12 november 2004 was het dan eindelijk zover. Na het rituele gebeuren thuis, borstelen, in bad, parfumshampoo (blaaaaargh), föhnen, mooi borstelen en bijpunten, stonden we met z'n allen bepakt en bezakt klaar voor de wedstrijd. Die kleine hummels snapten er niets van, ander mocht ik toch nooit mee. Lekker puh. Nu wel.

Al heel vroeg waren we in De Goorn, waar het allemaal ging gebeuren. We zochten een mooi plekje en de baasjes en vrouwtjes gingen (natuurlijk) eerst koffie drinken. Ik installeerde me zo dat ik alles goed kon zien en goed in me op kon nemen. Bij het volkslied ben ik keurig in gelid gaan zitten en toen begon het. De een na de andere hond moest in de ring verschijnen en na een uurtje ofzo werden wij om de beurt door vrouwtje op tafel gezet. We werden nog even geinspecteerd, alle haartjes werden in de plooi gezet en toen waren we er klaar voor. Ik had van vrouwtje een hele mooie rooie showlijn gekregen en ik was helemaal een beetje nerveus. Ik kon niemand in mijn buurt hebben en blafte dus iedereen maar weg. Er was zelfs nog een mevrouw die zei dat ze nog nooit een Lhasa had gezien die zo blafte, nou dan snapt ze gewoon niet dat ik hartstikke zenuwachtig was.

Eindelijk was ik aan de beurt en met een diepe zucht zette ik mijn eerste schreden op de showmat. Als in een waas ging het allemaal aan me voorbij. Eerst moest ik een keurig vierkantje rennen en toen netjes stilstaan, neusje omhoog, staartje in de plooi. De keurmeester kwam om me heen lopen en ik probeerde steeds zo te staan dat ik haar aan kon kijken. Dat mocht geloof ik niet, maar goed. Toen moest ik op het tafeltje staan en ging de keurmeester in mijn ribbetjes knijpen en aan mijn pootjes voelen. Ineens wilde ze mijn tandjes voelen. Dat vond ik wel eng en ik wilde gauw achteruit rennen, maar vrouwtje hield me stevig tegen en zei dat het allemaal goed was, dus ik mijn stralende tandpastasmile opgezet. De keurmeester vond me heel mooi, alleen jammer dat mijn jasje nog niet op de grond was. Ze moest eens weten hoe kort ik een paar maandjes daarvoor nog was. Ik heb maar niks gezegd. We moesten nog twee figuurtjes lopen, een driekhoekje en een streepje heen en weer en toen was ik klaar. Ik was eerste geworden in mijn klasse en dat betekende dat ik tegen mijn eigen kleine zusjes moest lopen. Dat was reuze grappig, want Patsy wilde steeds in mijn staart happen. Pech dus want ik liep lekker harder.

Uiteindelijk won Patsy, maar dat was vast alleen omdat haar jasje langer was dan die van mij. Konden ze zeker die spillepootjes niet zien. Mijn pootjes zijn veel mooier en ik heb tenminste lekkere dikke billen, zij niet (de keermeester had toch gezegd dat ik lekker stevig was, of zou ze bedoelen "iets" te stevig, mmmm).

Ik heb een heel mooi oranje lintje gewonnen en die mocht ik van vrouwtje aan mijn riempje dragen. Ik was zo trots als een aapje, nu had ik ook een keer meegedaan. Gelukkig mochten we toen weer lekker in onze bench want ik was wel heel erg moe geworden. Je moet ook zo goed opletten dat je wel alles goed doet.

Omdat ik toch liever zomers in de zee zwem en lekker wil ravotten op het strand en in de duinen, heb ik besloten dat ik maar niet meer mee ga doen met de shows, vrouwtje heeft dat gelukkig goed begrepen want gisteren is mijn jasje weer mooi kort gemaakt zodat ik weer lekker mijn eigen gangetje kan gaan. Laat dat langharig jong tuig hun best maar doen. Ik kan in het weekend lekker uitslapen, zij niet !